O yayında ben, sadece bir hastalığı dinlemedim; 10 yaşındaki bir çocuğun hayata tutunma çığlığına, o tertemiz yardım çağrısına şahit oldum.
Kendi Hikayesinin Kahramanı:
Alihan, DMD (Duchenne Musküler Distrofi) ile mücadele ediyor. Kasları yorulsa da ruhu asla pes etmiyor. Beni en çok etkileyen, Alihan’ın kendisini anlatışındaki o berraklıktı. Kendi hikayesini o kadar güzel, o kadar içten ifade ediyor ki; onunla konuştuğunuzda karşısınızdakinin sadece yardıma muhtaç bir çocuk değil, hakları olan ve yaşama sevinciyle dolu bir birey olduğunu anlıyorsunuz.
O küçük bedende kopan fırtınaları, "Ben de koşmak istiyorum, ben de yaşıtlarım gibi hayallerimi gerçekleştirmek istiyorum" diyen o sessiz ama derin feryadı hissetmemek imkansızdı.
Bir Çocuğun Çığlığına Şahitlik Etmek:
Bir radyo programcısı ve yazar olarak Alihan’a bir söz verdim: "Senin sesini duyuracağım." Çünkü Alihan’ın çığlığı sadece tıbbi bir yardım talebi değil. O çığlık; "Beni görün, beni duyun ve ellerimi bırakmayın" diyor. 10 yaşındaki bir çocuğun, vaktini oyun parklarında geçirmesi gerekirken, kendi yaşam mücadelesini bu kadar olgunlukla anlatmak zorunda kalması, hepimizin ortak sorumluluğudur.
Alihan o gün yayında sadece bana değil, aslında vicdanı olan herkese seslendi. O ses; uykularımızı kaçırmalı, bizi harekete geçirmeli.
Şimdi Söz Sırası Bizde:
Alihan üzerine düşeni yaptı; cesaretini topladı, kamerasını açtı ve bizlere kalbini sundu. Şimdi sıra bizde. Radyo frekanslarından gazete sütunlarına kadar her yerde Alihan’ın o güzel sesini yankılatacağız.
Bu bir acıma hikayesi değil, bir dayanışma çağrısıdır. Alihan’ın o pırıl pırıl gözlerindeki ışığın sönmesine izin vermeyeceğiz. Çünkü 10 yaşındaki bir çocuğun "yaşamak istiyorum" diyen sesine kulak tıkamak, insanlığımızdan vazgeçmektir.
Seni duyuyoruz Alihan... Ve söz veriyoruz; sesin sandığından çok daha uzağa ulaşacak.
