Maskeler ilk başta bizi koruyor gibi görünse de, zamanla gerçek benliğimizle aramıza mesafe koyar. Bir süre sonra başkalarının bizi nasıl gördüğüne o kadar odaklanırız ki, aynaya baktığımızda kendi özümüzü hatırlamakta zorlanırız.
Oysa insanı değerli kılan kusursuz görünmesi değil, olduğu gibi var olabilmesidir. Gerçek güç; rol yapmakta değil, samimiyetle yaşamaktadır. Çünkü hakikat, hiçbir maskeye ihtiyaç duymaz.
Belki de yaşamın en önemli yolculuğu, yeni maskeler edinmek değil; cesaretle onları çıkarıp öz benliğimize dönebilmektir. Unutmayalım, maskeler renkli olabilir ama ruhun gerçek ışığı ancak hakikatle görünür olur.
