MAKALELER

KUTLAMIYORUM! İTİRAZIM VAR

Yine bir yılın sonuna geldik, ömür takvimimizden bir yaprak daha düşmek üzere. Şöyle bir çevreme bakıyorum; her yer bir telaş, bir hazırlık… Ama bu telaş biraz "emanet" gibi durmuyor mu üstümüzde? Sanki bizim olmayan bir elbiseyi giymeye çalışıyoruz da, bir türlü potluğu gitmiyor gibi.

ASGARİ UCRET BELİRLENDİ AMA...

2026 yılı için asgari ücret açıklandı. Rakam, kâğıt üzerinde önce bir “oh” dedirtiyor. Artış var, niyet var, masa kurulmuş, karar alınmış. Ama mesele tam da burada başlıyor: Kâğıt üzerindeki rakam, hayatın içindeki karşılığıyla örtüşüyor mu?

Üç Aylar ve Regaip Kandili!

Üç Aylar ve Regaip Kandili!

Zihin Duvarları

Merhaba sevgili okurum, Zihin öyle sığ bir denizdir ki içinde biraz vakit geçirsen sularda boğulursun, yok eder...

2025 BİTERKEN… ÜLKE SORUNLARI BİTSE KEŞKE.

Takvim yaprakları birer birer düşüyor. 2025’in sonuna doğru giderken insan ister istemez durup düşünüyor: Bir yıl daha geçti… Peki biz ne yaşadık, neyi çözdük, neyi yine halının altına süpürdük?

SESSİZ İŞGAL

Savaş denildiğinde zihnimizde beliren o barut kokulu, tanklı tüfekli sahneler artık tarih kitaplarının tozlu sayfalarında kaldı. İnsanlık, tarihinin en sinsi ve en derin kuşatmasıyla karşı karşıya; ancak bu kez gökyüzünden bombalar yağmıyor, işgal orduları sınırları zorlamıyor. Aksine, bu yeni savaşın cephesi hepimizin cebinde, evimizin başköşesinde ve en savunmasız anlarımızda parmaklarımızın ucunda duruyor. Günümüzde sosyal medya platformları, devasa sanal oyun endüstrisi ve dijital evrenin, masum birer eğlence aracı olmanın çok ötesine geçerek sosyolojik birer imha silahına dönüşmüş durumda. Bu, topla tüfekle yapılamayan yıkımın, daha düşük maliyetlerle çok daha kalıcı hasarlarla gerçekleştirildiği bir "Dijital Emperyalizm" çağıdır.

HAYAT İÇİNDEKİ GÖRÜNMEZ KAOS

Hayatımızın her döneminde, kimi zaman farkında olduğumuz kimi zaman ise adını koyamadığımız mücadelelerin içinde buluruz kendimizi. Bazen geçmişin ağırlığına takılı kalır, bazen de geleceğin belirsizliğinde kayboluruz. Bu iki uç arasında, “an”da kalmak giderek zorlaşır.

GÖZ GÖZE GELMEKTEN KORKAR OLDUK

Şöyle bir durup düşünelim; en son ne zaman bir komşunuzun kapısını "Tuzum bitmiş" diye değil de, sadece "Sesini duydum, bir halini sorayım dedim" diyerek çaldınız? Ya da en son ne zaman bir merdiven boşluğunda, elinizde poşetlerle dakikalarca süren o hesapsız, kitapsız sohbetlere daldınız?

ASGARİ GEÇİM ZOR…

Asgari geçim zor. Bu cümle artık bir şikâyetdeğil, bir tespit. Sokakta, pazarda, okul kapısında, otobüs durağında herkesin yüzünde aynı ifade var: yorgunluk. Eskiden “asgari” kelimesi yetinmeyi anlatırdı. Bugün “asgari”, eksilmeyi anlatıyor. Hayattan kısmayı, kendinden vazgeçmeyi, sessizce geri çekilmeyi…

İŞVEREN GÖZÜYLE ASGARİ ÜCRET

Ben bu yazıyı, masasının bir yanında bordro, diğer yanında elektrik faturası duran bir işverenin yerinden yazıyorum. Ne holding patronuyum ne de gökdelen katlarında karar alan biri. Benim dünyam; dükkân kapısının önünde sigara molası veren çalışanla, akşam kepengi kapatırken yapılan “yarın nasıl olacak?” hesabı arasında geçiyor.